Soms wint geduld wielerwedstrijden en weet Vos hoe hij moet wachten

Soms wint geduld wielerwedstrijden en weet Vos hoe hij moet wachten


Gent-Wevelgem was een relatief rustige koers, tot dat niet zo was.

Na bijna 19 kilometer voorin was het een schot in de roos of Elisa Longo Borghini of Soraya Paladin Gent-Wevelgem zouden winnen of niet. Na een paar km en enkele seconden van scheiding werden de twee net op tijd teruggebracht voor Marianne Vos om naar de overwinning te sprinten, de eerste overwinning voor haar nieuwe Jumbo-Visma-team. Ze wachtte geduldig op de sterkste renner in het peloton die momenteel zou worden binnengehaald en leverde de winnende slag met een onberispelijke timing.

De actie begon op de Kemmelberg toen Elisa Longo Borghini haar eerste zet van de dag maakte en een groep zware favorieten van voren liet rijden. Toen de race weer bij elkaar kwam, en toen Trek-Segafredo’s sprinter Chloe Hosking een val maakte, was het team dat zo indrukwekkend was in Trofeo Alfredo Binda moest een andere tactiek proberen.

Ongeveer 20 km te gaan, veranderde het peloton direct in een zijwind en Trek-Segafredo maakte de meest baasbeweging van de dag. Ellen van Dijk, Lizzie Deignan, Ruth Winder en Longo Borghini kwamen naar voren en sloegen het tempo op. Ze zorgden meteen voor enorme splitsingen in het peloton. Slechts drie andere renners konden volgen.

Het was duidelijk bij Strade Bianche en opnieuw bij Trofeo Alfredo Binda dat Elisa Longo Borghini in de vorm van haar leven verkeert. Terwijl de vier Trek-Segafredo-rijders roteerden en afstand namen van het peloton, kon Deignan in haar radio worden gezien toen Longo Borghini vooraan zat.

Niet lang nadat de scheiding plaatsvond reed Longo Borghini voorop in de kleine selectie. Of het nu het teamplan was of simpelweg omdat de Italiaanse landskampioen een beetje te opgewonden raakte, is onduidelijk. Hoewel het, met zo’n sterk peloton vol sprinters in de hoop op een bosschop op de achterlijn, geen zin zou hebben om één renner naar voren te sturen. Met Longo Borghini wegrijdend konden Van Dijk en Deignan niet meer in de kopgroep rijden.

Ondertussen zat Vos in het achtervolgende peloton geduldig. Ze had de wind maar één keer gezien voor de finale van de race toen ze overbrugde naar de kopgroep die op de Kemmelberg ging. Haar teamgenoten waren actief geweest, sprongen van voren en gleden in zetten, zodat Vos geen energie hoefde te spenderen. Toen Trek-Segafredo hun zet dwong, hielp Vos’s Jumbo-Visma-team een ​​beetje, maar verliet de jacht naar de gretigere Canyon-SRAM en Ceratizit-WNT.

Omdat Longo Borghini in de wind reed, uiteindelijk niet eens bijgestaan ​​door haar break-mate Soraya Paladin, deed Vos niets.

Uiteindelijk was de poging van Longo Borghini tevergeefs, ze werd op de laatste kilometer gepakt en Vos sprintte naar haar eerste zege van het seizoen. Met haar aanval op de Kemmelberg en 19 km lange verplaatsing kan er voor worden gezorgd dat Longo Borghini de sterkste renner van de race is, maar er is meer nodig dan benen om een ​​wielerwedstrijd te winnen, en Vos was opnieuw de definitie van ervaring als ze kwam over de streep in De Panne. Als Longo Borghini niet meteen wegreed en in plaats daarvan die vorm had gebruikt om hun selectie meer voordeel te geven ten opzichte van het peloton, hadden ze het gat kunnen rijden totdat de zet was vastgesteld en Longo Borghini met 5 km te gaan van voren kunnen sturen. Als dat niet lukte, konden ze Van Dijk of Deignan sturen. Ze zouden nog een paar opties hebben gehad om nog een overwinning te behalen.



Source link