De laatste rit van Juraj Sagan

De laatste rit van Juraj Sagan


Het resultatenblad voor de Wereldkampioenschappen wegwedstrijd heren was een studie van twee Sagans in microkosmos. Aan de ene kant, Peter Sagan, die zijn zesde plaats in de top-10 behaalde in een lijst met drie opeenvolgende regenboogtruien. Aan de andere kant, Juraj Sagan met een DNF.

Gedurende zijn 13-jarige profcarrière heeft Juraj Sagan – de oudere broer van Peter – gezwoegd in relatieve anonimiteit. De lengte van zijn carrière als prof is deels te danken aan zijn broederlijke banden en positie in de Sagan-entourage, samen met mensen als Daniel Oss en Maciej Bodnar – waar Peter naartoe gaat, hebben ze de neiging om te volgen.

Maar in een topwielerploeg is geen plaats voor pakvoer, en iedereen heeft een doel, ook al zitten ze in een entourage. En dus heeft Juraj een carrière opgebouwd door anderen te helpen het beste uit zichzelf te halen en zijn jongere broertje over de hele wereld te begeleiden. Zijn totaal aantal overwinningen is vier – allemaal Slowaakse titels op de weg, half zoveel nationale kampioenschappen als het generatietalent dat zijn kleine broertje is (Peter heeft tot nu toe 113 profoverwinningen behaald).

Team Slowakije in training in Wollongong. (Foto door DIRK WAEM/BELGA MAG/AFP via Getty Images)

Afgelopen zondag was de laatste race van Juraj Sagan, waarmee de carrière van een van de bekendste en minder bekende wielrenners werd afgesloten. Het was een DNF, maar het was meer dan dat. Na hem de hele dag te hebben geobserveerd, was het een passend afscheid, wat er ook op het resultatenblad stond.

Hier is het verhaal van de laatste race van Juraj, The Other Sagan.


Binnen 10 minuten na het vallen van de vlag staat Juraj Sagan van voren in de vroege ontsnapping. Na een uur zijn ze vijf minuten verder. Peter zit weggestopt in het peloton als het Wollongong nadert en de steile Mount Keira-klim op gaat; Juraj wisselt ijverig om de beurt om het voordeel van de groep te behouden.

Ergens in die lange rij renners rijdt Juraj Sagan zijn laatste race. (Foto door Con Chronis/Getty Images)

De ronden van het stadscircuit beginnen. Langs de waterkant, door de TAFE, de steile hellingen van Ramah Avenue op. Een achtervolgingsgroep vangt de Juraj Sagan-groep, waardoor het een stel van 16 wordt. Toch werken ze samen. Met de helft van de dag afgelegde afstand houden ze het iets meer dan zes minuten vol.

Ik had gefluister gehoord dat het Juraj’s laatste race was, dus ik check in bij een gespecialiseerde teamcontactpersoon. Onze uitwisseling is een mooie inkapseling van Juraj’s bestaan ​​als professional. Specialized Guy begrijpt niet naar welke Sagan ik vraag, vertelt me ​​​​dat Peter nog een jaar bij TotalEnergies is gecontracteerd, en het duurt een paar minuten levendig heen en weer voordat ik hem duidelijk maak dat ik eigenlijk wil weten over de ander Sagan. Ik kom er ook achter dat de meeste Engelstaligen zijn naam al zijn hele carrière verkeerd uitspreken, en dat het ‘You-rai’ is, niet ‘You-raj’.

Nooit te laat om het record te corrigeren, denk ik.

Met nog 70 km te gaan, splintert het uit elkaar en begint Juraj Sagan zijn achteruit te glijden door de overblijfselen van het peloton, voordat hij de finishlijn overschrijdt met nog een handvol ronden te gaan, naar rechts de pits in drijft en voor de laatste keer klikt.

Juraj Sagan drijft weg achter de kopgroep. (Foto door Action Plus/BSR Agency/Getty Images)

Een uur of twee later solo Remco Evenepoel naar de regenboogtrui en Peter Sagan eindigt een paar minuten achter hem als zevende. Na de lijn is de menigte langs de barrières die de pits ingaan verschillende gokkers diep. Peter rijdt langs hen heen en heeft de blik van duizend meter van iemand die extreem lang extreem hard heeft gereden. “We houden van je, Peter!”, roept een jongen naast me. De bekendere Sagan zwaait gehavend terug.

Ruiter na rijder na rijder. De Stavanger Hengst drinkt een klein blikje Fanta terwijl zijn fiets wordt gecontroleerd op gewicht en motoren. Julian Alaphilippe, 51e, hult Remco Evenepoel in een hartstochtelijke omhelzing. Magnus Cort, zonnebrand gestreept over de achterkant van zijn nek als een tijger, tekent enkele handtekeningen. Michael Matthews steekt zijn duim op en glimlacht breed naar zijn thuispubliek terwijl hij rolt naar het podium om een ​​bronzen medaille te verzamelen.

Juraj Sagan bevindt zich aan de andere kant van de pits, weg van de schijnwerpers. Ik zie hem voortrollen met een paar wielen in zijn hand, terwijl een stafmedewerker naast hem op de reservefiets van Peter rijdt. Ik kijk hoe hij de monteurs helpt met inpakken voor de lange reis terug naar Europa. Onze tech-redacteur Dave Rome kijkt toe hoe Juraj zijn eigen fiets op het dak van de Slowaakse teamauto zet.

Dan, als Rome begint weg te lopen, roept Juraj hem terug, terwijl hij een camera nabootst. Hij wil een foto om zijn laatste rit te herinneren.

Daar, zittend op een goot in Wollongong, omringd door zijn vrienden, komt het leven van Juraj Sagan als profwielrenner tot een einde.

Het is niet Juraj die op de billboards en spandoeken staat. Het was geen illustere carrière. Maar het was een eerlijke.

Foto: Dave Rome
Foto: Dave Rome
Foto: Dave Rome



Source link